ابزارهای رایگان انتشار
مستر خود را همان‌گونه بسنجید که استانداردها تعریفش کرده‌اند
بلندی، گسترهٔ بلندی، پیک واقعی، دینامیک، تعادل طیفی و رفتار مونو — همه بر پایهٔ استانداردهای منتشرشده محاسبه می‌شوند و هر چه صرفاً عرف است، عرف برچسب می‌خورد. سپس فایل شما واقعاً کدگذاری و کدگشایی می‌شود تا ببینید انتشار با اتلاف با پیک‌های شما چه می‌کند. هیچ چیزی آپلود نمی‌شود.
⚠همهٔ آنچه در این صفحه است داخل مرورگر شما اجرا می‌شود. هیچ فایلی آپلود، ذخیره یا به جایی ارسال نمی‌شود و به حساب کاربری نیازی نیست. اعداد به منبعشان نسبت داده می‌شوند و هر چه عرف صنعت است و نه استاندارد منتشرشده، همان‌گونه برچسب می‌خورد.
این چگونه کار می‌کند و چرا اهمیت دارد
این اندازه‌ها چیستند و از کجا می‌آیند
بلندی یکپارچه از ITU-R BS.1770 پیروی می‌کند: سیگنال با وزن‌دهی K فیلتر می‌شود، به بلوک‌های 400 میلی‌ثانیه‌ای با 75 درصد هم‌پوشانی تقسیم می‌شود و دو بار گیت می‌خورد — نخست یک گیت مطلق روی −70 LUFS و سپس یک گیت نسبی 10 واحد پایین‌تر از میانگین بدون گیت. بلندی کوتاه‌مدت از پنجرهٔ 3 ثانیه‌ای تعریف‌شده در EBU Tech 3341 استفاده می‌کند. گسترهٔ بلندی از EBU Tech 3342 پیروی می‌کند که گیت نسبی متفاوتی دارد: 20 واحد، نه 10. این تفاوت یک باگ رایج در پیاده‌سازی است و وقتی اشتباه شود، گسترهٔ بلندی باریک‌تر از واقع خوانده می‌شود.
پیک واقعی و اینکه چرا بیش‌نمونه‌برداری اختیاری نیست
مقدار نمونه‌ها موجی را که مبدل میان آن‌ها بازسازی می‌کند توصیف نمی‌کند. پیک‌هایی که فقط میان نمونه‌ها وجود دارند واقعی‌اند و کدگذارهای با اتلاف آن‌ها را بازسازی می‌کنند. پیوست 2 استاندارد ITU-R BS.1770 برای اندازه‌گیری پیک واقعی دست‌کم 4 برابر بیش‌نمونه‌برداری را الزامی می‌کند؛ این ابزار 8 برابر به کار می‌برد. اگر متر شما فقط پیک نمونه را گزارش کند، دربارهٔ فایل حرف می‌زند نه دربارهٔ پخش، و اجازه می‌دهد مستری از آن عبور کند که روی هر سرویسی اعوجاج می‌گیرد.
PLR و PSR — کارآمدند، اما استاندارد نیستند
نسبت پیک به بلندی یعنی پیک واقعی منهای بلندی یکپارچهٔ کل قطعه. نسبت پیک به بلندی کوتاه‌مدت یعنی پیک واقعی سنجیده‌شده در برابر بلندترین پنجرهٔ 3 ثانیه‌ای، یعنی همان جایی که لیمیتینگ واقعاً گاز می‌گیرد. هیچ‌کدام از این دو را نه ITU تعریف کرده، نه EBU و نه AES. این‌ها عرف مسترینگ‌اند و آستانه‌هایی هم که مردم به کار می‌برند — زیر 5 واحد یعنی لیمیتینگ سنگین و زیر 3 واحد یعنی لیمیتینگ شدید — از عمل آمده‌اند، نه از یک سند. این ابزار هر دو را گزارش می‌کند و صریح می‌گوید که عرف‌اند.
نرمال‌سازی پخش واقعاً چه می‌کند
هر سرویس بزرگی محتوای بلند را به سمت یک هدف پایین می‌آورد و معمولاً محتوای آرام را بالا نمی‌برد. مسئلهٔ صادقانه این است که فقط بخشی از آن هدف‌ها منتشر شده‌اند. Spotify عدد خود را مستند کرده است. EBU R 128 و توصیهٔ AES برای استریم استانداردهای منتشرشده‌اند. اما اعدادی که دربارهٔ سرویس‌های دیگر دست‌به‌دست می‌شوند همه‌جا تکرار شده‌اند و در هیچ منبعی که ما بتوانیم در سرچشمه راستی‌آزمایی کنیم مستند نشده‌اند. جدول این صفحه هر سطر را بر همین اساس علامت می‌زند، چون عددی قاطع از منبعی راستی‌آزمایی‌نشدنی بدتر از یک جای خالی صادقانه است.
آزمون کدکی که هیچ‌کس دیگری اجرا نمی‌کند
کدگذارهای با اتلاف مقدار نمونه‌ها را حفظ نمی‌کنند. کوانتیزاسیون و فیلتر بازسازی در کدگشا باعث می‌شوند موج کدگشایی‌شده بتواند بالاتر از منبع پیک بزند — در مواد پرتراکم معمولاً 0.5 تا 1.5 دسی‌بل. بنابراین مستری که روی فول‌اسکیل نشسته باشد پس از کدگذاری کلیپ می‌کند، هرچند خود فایل هرگز کلیپ نکرده باشد. بیشتر تحلیلگرها این را حدس می‌زنند. این ابزار صدای شما را واقعاً در مرورگر خودتان به AAC و Opus کدگذاری می‌کند، دوباره کدگشایی می‌کند و پیک کدگشایی‌شده را می‌سنجد؛ پس عددی که می‌بینید تخمین نیست، اتفاق افتاده است.
مونو یک تشریفات نیست
همبستگی میان دو کانال به شما می‌گوید که آن‌ها یکدیگر را تقویت می‌کنند یا خنثی. اما عددی که اهمیت دارد میزان سطحی است که هنگام جمع‌شدن میکس واقعاً از دست می‌دهید، و این ابزار به‌جای استنتاج از همبستگی، مستقیم همان را می‌سنجد. بلندگوی گوشی، اسپیکر هوشمند، پخش روی لپ‌تاپ و بیشتر سیستم‌های کلاب به مونو یا چیزی نزدیک به آن جمع می‌کنند؛ پس میکس عریضی که در جمع چند دسی‌بل از دست می‌دهد، آن را پیش چشم بیشتر مخاطبان از دست می‌دهد.
پرسش و پاسخ
آیا صدای من آپلود می‌شود؟
خیر. کدگشایی و تحلیل فایل، از جمله رفت‌وبرگشت کدک، با کدی انجام می‌شود که روی دستگاه خود شما اجرا می‌شود. چیزی ارسال نمی‌شود، چیزی ذخیره نمی‌شود و حسابی در کار نیست. پس از بارگذاری صفحه می‌توانید اینترنت را قطع کنید و ابزار همچنان کار می‌کند.
چرا عدد بلندی شما با متر من فرق دارد؟
اختلاف 0.1 یا 0.2 میان پیاده‌سازی‌های مختلف طبیعی است. اختلاف‌های بزرگ‌تر معمولاً یعنی دارید کمیت‌های متفاوتی را مقایسه می‌کنید — بلندی لحظه‌ای یا کوتاه‌مدت در برابر یکپارچه، یا یک اندازه‌گیری بدون گیت در برابر اندازه‌گیری گیت‌شده. این ابزار بلندی یکپارچه را با هر دو گیت، و بلندی کوتاه‌مدت را روی پنجرهٔ 3 ثانیه‌ای، جداگانه گزارش می‌کند.
مقدار خوب PSR چقدر است؟
پاسخ رسمی وجود ندارد و ابزار دقیقاً به همین دلیل آن را عرف می‌نامد. در عمل، نسبت پیک به بلندی کوتاه‌مدت بالای حدود 8 واحد مستری دینامیک خوانده می‌شود، 5 تا 8 کنترل‌شده، 3 تا 5 لیمیت‌شدهٔ سنگین و زیر 3 لیمیت‌شدهٔ شدید. اینکه این اشتباه باشد یا نه، کاملاً به خود موسیقی بستگی دارد. اندازه‌گیری می‌گوید چه کرده‌اید؛ نمی‌گوید چه باید می‌کردید.
آیا باید برای هدف یک سرویس مشخص مستر کنم؟
یک بار مستر کنید، با هدروم، و بگذارید هر سرویس گین خودش را اعمال کند. مستر جداگانه برای هر سرویس نسخه‌هایی می‌سازد که باید مدیریت شوند و شما را دنبال اعدادی می‌فرستد که بیشترشان مستند نیستند و بی‌اطلاع قبلی تغییر می‌کنند. دو عددی که ارزش احترام دارند سقف‌های منتشرشدهٔ پیک واقعی است و قضاوت خودتان دربارهٔ دینامیک.
آزمون کدک می‌گوید فایل کدگشایی‌شده کلیپ می‌کند اما مستر من نمی‌کند. چه کنم؟
سقف را پایین بیاورید و دوباره رندر کنید. Apple دقیقاً به همین دلیل توصیه‌ای منتشر کرده که دست‌کم 1 دسی‌بل هدروم بگذارید، و Spotify برای مسترهای بلندتر از هدف خود 2 دسی‌بل هدروم پیک واقعی می‌خواهد. راه‌حل همین است؛ هیچ پردازشی وجود ندارد که فراجهش ناشی از کدگذاری را پس از وقوع پاک کند.
آیا این جای مهندس مسترینگ را می‌گیرد؟
خیر. این ابزار اندازه می‌گیرد. تصمیم نمی‌گیرد اثر چه صدایی باید بدهد، اتاق را نمی‌شنود و سلیقه ندارد. کاری که می‌کند این است که مطمئن شود هر تصمیمی گرفته‌اید سالم از مسیر انتشار عبور کند، و این کاری است متفاوت و بسیار محدودتر.
آن یکی ابزار مهندسی
همان قواعد: رایگان، بدون حساب، بدون آپلود.
بقیهٔ جعبه‌ابزار انتشار
همه چیز در مرورگر شما اجرا می‌شود.