Γιατί δεν κερδίζει το πιο δυνατό master
Κάθε μεγάλη υπηρεσία streaming κανονικοποιεί την ένταση αναπαραγωγής. Αν το master σας είναι πιο δυνατό από τον στόχο της υπηρεσίας, η υπηρεσία το χαμηλώνει κατά τη διαφορά — δεν ανεβάζει το πιο ήσυχο υλικό. Έτσι, ένα master σπρωγμένο στα −6 LUFS ακούγεται τελικά στην ίδια αντιληπτή ένταση με ένα στα −14, μόνο που φτάνει με όλο το limiting και χωρίς τη δυναμική. Ο πόλεμος της έντασης τελείωσε τη στιγμή που η κανονικοποίηση έγινε προεπιλογή. Από το υπερβολικό limiting κρατάτε την επιπεδότητα, όχι την ένταση.
Τι μετράει στην πραγματικότητα το integrated LUFS
Το LUFS είναι μονάδες έντασης σε σχέση με το full scale, μετρημένες κατά ITU-R BS.1770-5. Το σήμα φιλτράρεται ώστε να προσεγγίζει τον τρόπο με τον οποίο η ανθρώπινη ακοή σταθμίζει τις συχνότητες, χωρίζεται σε επικαλυπτόμενα μπλοκ των 400 milliseconds και υπολογίζεται ο μέσος όρος με δύο πύλες: μια απόλυτη που απορρίπτει ό,τι είναι κάτω από −70 LUFS και μια σχετική που απορρίπτει ό,τι βρίσκεται πάνω από 10 μονάδες κάτω από τον μέσο όρο των μπλοκ που πέρασαν την απόλυτη πύλη — όχι από τον μέσο όρο όλων των μπλοκ, που είναι το συνηθισμένο λάθος. Χάρη σε αυτό το gating, το LUFS αποτυπώνει πόσο δυνατό ακούγεται ένα κομμάτι και όχι πόσο δυνατά είναι τα πιο ήσυχα σημεία του. Το εργαλείο υλοποιεί αυτόν τον αλγόριθμο, όχι μια προσέγγισή του.
Το true peak δεν είναι το ίδιο με το peak
Το μετρητικό του DAW σας δείχνει sample peak: τη μεγαλύτερη τιμή μέσα στο αρχείο. Το true peak εκτιμά τη μεγαλύτερη τιμή της αναλογικής κυματομορφής που ανασυντίθεται ανάμεσα στα samples, η οποία μπορεί να είναι υψηλότερη. Έχει σημασία επειδή κάθε κατάστημα επανακωδικοποιεί το αρχείο σας σε μορφή με απώλειες, και αυτή η επανακωδικοποίηση μπορεί να σπρώξει ένα ήδη γεμάτο σήμα πάνω από το full scale. Το αποτέλεσμα είναι παραμόρφωση που δεν υπήρχε ποτέ στο master σας. Το εργαλείο κάνει oversampling four times για να το μετρήσει, όπως ακριβώς ένα μετρητικό εκπομπής.
Ο αριθμός στον οποίο στοχεύετε
Κάντε master γύρω στα −14 LUFS integrated με true peak στα −1.0 dBTP ή χαμηλότερα και θα ακούγεστε όπως το εννοήσατε σε κάθε μεγάλη υπηρεσία. Αν επιλέξετε συνειδητά να πάτε πιο δυνατά από τα −14 LUFS, κατεβάστε το true peak στα −2.0 dBTP για να μείνει χώρος στον encoder. Αν η διαφορά peak προς ένταση είναι κάτω από 8 LU, κάνετε τόσο σκληρό limiting ώστε η κανονικοποίηση θα εξαφανίσει το όφελος. Τίποτα από αυτά δεν είναι κανόνας που πρέπει να ακολουθήσετε — είναι απλώς αυτό που κάνουν οι πλατφόρμες στο αρχείο σας μετά το ανέβασμα.
Τι άλλο ελέγχει το εργαλείο
Sample rate και bit depth σε σχέση με τις αποδεκτές τιμές. Αριθμό καναλιών, επειδή τα μονοφωνικά αρχεία και τα αρχεία με δύο πανομοιότυπα κανάλια είναι συχνοί λόγοι απόρριψης. Clipping, μετρημένο σε samples. DC offset. Σιωπή στην αρχή και στο τέλος, επειδή πάνω από 5 seconds σε οποιοδήποτε άκρο απορρίπτεται από αρκετές υπηρεσίες. Και συσχέτιση καναλιών, που εντοπίζει προβλήματα φάσης τα οποία καταρρέουν το mix όταν παίζει σε mono — δηλαδή στα περισσότερα ηχεία κινητών, στα περισσότερα smart speakers και στα περισσότερα συστήματα σε clubs.
Ποιοι τύποι αρχείων υποστηρίζονται;
Ό,τι μπορεί να αποκωδικοποιήσει ο browser σας: WAV, FLAC, MP3, AAC ή M4A, και AIFF στους περισσότερους browsers. Για πραγματικό έλεγχο παράδοσης χρησιμοποιήστε το ίδιο το WAV ή FLAC που σκοπεύετε να υποβάλετε, γιατί η ανάλυση ενός MP3 bounce σας λέει για το MP3, όχι για το master σας.