Waarom de luidste master niet wint
Elke grote streamingdienst normaliseert het afspeelvolume. Is je master luider dan de doelwaarde van de dienst, dan gaat hij precies dat verschil omlaag — rustig materiaal wordt niet omhoog gezet. Een master die naar −14 LUFS is gebracht klinkt dus even luid als een master die naar −6 LUFS is geduwd, alleen komt die laatste aan met alle limiting en zonder de dynamiek. De loudness war was voorbij op het moment dat normalisatie de standaard werd. Wat je overhoudt aan doorgeschoten limiting is de vlakheid, niet het volume.
Wat integrated LUFS werkelijk meet
LUFS staat voor loudness units relative to full scale, gemeten volgens ITU-R BS.1770-5. Het signaal wordt gefilterd om de frequentieweging van het menselijk gehoor te benaderen, opgedeeld in overlappende blokken van 400 milliseconden en gemiddeld met twee gates: een absolute gate die alles onder −70 LUFS weggooit, en een relatieve gate die alles weggooit dat meer dan 10 units onder het gemiddelde van de blokken ligt die de absolute gate hebben doorstaan — niet onder het gemiddelde van alle blokken, wat de gebruikelijke fout is. Door die gating volgt LUFS hoe luid een track aanvoelt in plaats van hoe luid de stilste passages zijn. Deze tool voert dat algoritme uit, geen benadering ervan.
True peak is niet hetzelfde als peak
De meter in je DAW toont sample peak: de hoogste waarde in het bestand. True peak schat de hoogste waarde in de analoge golfvorm die tussen die samples wordt gereconstrueerd, en die kan hoger liggen. Dat is belangrijk omdat elke store je bestand hercodeert naar een lossy formaat, en die hercodering kan een al vol signaal voorbij full scale duwen. Het resultaat is vervorming die nooit in je master zat. Deze tool oversamplet vier keer om dat te meten, net zoals een broadcastmeter doet.
Het getal om op te mikken
Master naar ongeveer −14 LUFS integrated met een true peak van −1.0 dBTP of lager, en je klinkt op elke grote dienst zoals je het bedoeld hebt. Ga je bewust luider dan −14 LUFS, breng true peak dan terug naar −2.0 dBTP om ruimte te laten voor de encoder. Ligt je peak-to-loudness onder 8 LU, dan limit je zo hard dat normalisatie de winst weer wegneemt. Niets hiervan is een regel die je moet volgen — het is simpelweg wat de platforms met je bestand doen nadat je het hebt geüpload.
Wat deze tool verder controleert
Samplerate en bitdiepte tegen de geaccepteerde set. Het aantal kanalen, want monobestanden en bestanden waarvan beide kanalen identiek zijn worden vaak geweigerd. Clipping, geteld in samples. DC-offset. Stilte aan het begin en het einde, want meer dan 5 seconden aan een van beide kanten wordt door meerdere diensten geweigerd. En stereocorrelatie, die fasefouten opspoort waardoor een mix instort zodra hij in mono wordt afgespeeld — en dat zijn de meeste telefoonspeakers, de meeste smart speakers en de meeste clubsystemen.